حضرت مولانا شاه مقصود صادق عنقا، در کتاب الرّسائل، رسالۀ سراج الهدی چنین تعلیم می­فرمایند:

"دل سالک چون آﺌﯧﻨﮥ رازگشای اسرار خداست و چون تفکّر باطنی، صاحب اختصاصات و صفای آﺌﯧﻨﮥ پاک شود لوح افکار نیز در مسیر اکتشاف حقیقت قرار خواهد گرفت که آئینه به نابودی خود، حقیقت وجود را در خود منعکس می­سازد. و امّا ﻫﻨﮕاﻤﻪ نزول وحی و الهام معنوی، قلب در سینه درخشنده می­شود و همزمان سطح فوقانی بخش خاکستری مغز نیز از جذبه­اش مرتعش می­شود و حاصل این موج حیاتی ارتباط وسیع تا سطوح فلکی افلاک است و گیرندﮤ امواج کیهانی و فوق آن.

حاصل این یگانگی عظیم، حسّاسیت مغز و پی و قلب است که کلّیۀ حواس را در کشف حقیقت هم آهنگ نموده و در برمی­گیرد. نزول امواج غیبیّه در قلب اندامها را تحت تأثیر گرفته و به لرزه در می­آورد و این شعشعۀ ربّانی است که آسمان دل را روشن خواهد کرد.

خداوند در قرآن کریم در سوره 2 آیه 257 می فرماید: "خداوند ولیّ مؤمنان است و آنان را از تاریکی به نور در می­آورد"

الله ولي اللذين آمنوا يخرجهم من الظلمات إلى النور

این صاعقۀ حقّانی، سینه را چون طور، پر نور می­کند و مظهر نُورٌ علی نُور خواهد شد. حجاب فیما بین مُلک و ملکوت وجود از هم دریده شده و سند آزادی جان مُهر می­شود و موجودیت مفروض تو، حّد را شکسته و به وجود بیحدود حق می­پیوندد و در آن هنگام لطیف با لطیف درآمیزد و جبرئیل امین حامل وحی از نفخۀ ذات می­شود.

نعمت حق ز شجـر یاب و حجـر
بلکه از جمله ی هستی یکسر

رَوَد از خویش و بحق گم گردد
قطـره مَوّاج چو قـُلـزم گردد

بدان که : نزول برکات وحی خداوند از ازل تا به ابد بلاتغییر و مطابق تقدیر است که هُوَ عَلی کُلّ شَیءٍ قَدیر، آنچه می­نماید نموده است و هر آنچه بوده نابود نمی­شود، پس شأن علم افاضه است.

مرآت سینه را چون به جلای جلال او پاک سازی و جان چون کشتی نوح به دریای عشق او اندازی آنچه نصیب تست و از غیب رسد از حقیقت مُصطفوی و روح پر برکت مُحمدی است.

از ازل وحی خـدا تا به ابـد
موج خیز است ز دریای احد

تو اگر پاک و مُجّرد گردی
وحی جو از دل احمد گردی

خدای تبارک و تعالی فرموده است: " خداوند با بشری تکلّم نمی­کند مگر به وحی یا از وراء حجاب یا می­فرستد رسولی که به اذن او هر چه خواهد وحی کند بدرستی که او علیّ حکیم است."

و ما كان لبشر أن يكلمه الله إلا وحيا أو من وراء حجاب أو يرسل رسولا فيوحي بإذنه ما يشاء إنه علي حكيم.

و این آیات بمعنی آنست که قرآن کریم مقاصد وحی حق را ختم فرموده و دل مؤمن به میزان عدل و هدایت حق به وساطت باطنی و ظاهریِ شخصِ شخیص حضرت محمّد مصطفی رسُول مُکرّم صلّی الله علیه و آله و سلّم ارتفاع معنوی خود را باید با آن بسنجد، آنچه خلاف یابد مردود و آنچه به تصدیق رساند مطلوب و مُوجّه است زیرا قرآن میزان حق و منتهای سیر سالک نیز به آنست. "[1]

_____________________________

1 - Sadegh ANGHA, Hazrat Shah Maghsoud, Al Rasa'el, University Press of America, Lanham, 1986, pp. 103-104.